Honderdtwintig mensen in een multifunctionele zaal, een dj, twee tapinstallaties en de vraag wat er tussen het eten en middernacht eigenlijk moet gebeuren. Een apres ski feest organiseren valt of staat niet bij wat er aan de muur hangt, maar bij het programma — en precies daar gaat het in de meeste zalen mis.
Laatst bijgewerkt: 28 augustus 2026
Wat is een apres ski feest in de zaal?
Een winterfeest voor 60 tot 150 gasten, meestal georganiseerd door een vereniging, een brandweerkorps of een gemeente — in het dorpshuis, de gymzaal of een feesttent, zonder berg voor de deur. Het verloop is overal vergelijkbaar: eten vanaf het begin van de avond, rond 21.00 uur open voor iedereen die alleen komt feesten, daarna dj tot na middernacht. De entree ligt meestal tussen vijf en tien euro, met eten rond de 25. Het verschil met een feest thuis zit in het aantal: wat voor acht mensen werkt, werkt niet vanzelf voor honderdtwintig.
💡 Trouwens: voor het programmadeel verderop hebben we onze Shotski als kant-en-klaar station. Of alleen bindingen en glazen, als er in de kelder van de vereniging toch nog oude ski's liggen.
Wanneer het apres ski feest het beste kan plaatsvinden
Het seizoen loopt van eind november tot eind maart, met een duidelijk zwaartepunt in februari en maart. De reden is banaal: in december concurreer je met elk kerstfeest in het dorp, en in januari is iedereen blut. Februari en maart hebben vrije weekenden en mensen die eruit willen. Waar carnaval gevierd wordt, ligt het venster afhankelijk van het jaar tussen begin februari en begin maart.
Reken op acht tot twaalf weken voorbereiding. Het knelpunt is de zaal, niet de dj. Gemeentelijke zalen en dorpshuizen zijn op goede zaterdagen een halfjaar van tevoren weg. De promotie loopt vier tot zes weken vooraf, en precies in dat venster moeten poster, voorverkoop en de eerste social posts klaar zijn.
Entree, budget en de rekensom
Het beproefde model voor een après ski feest heeft twee trappen. Wie voor het eten komt, betaalt een menuprijs van ongeveer 25 euro en zit vanaf 19.00 uur aan tafel. Vanaf 21.00 uur open je voor alle anderen tegen een avondentree van vijf tot tien euro. Daarmee vult de zaal zich een tweede keer, zonder dat de keuken meer hoeft te doen.
Aan de kostenkant staan zaalhuur, Buma/Stemra en Sena, de dj, de drankinkoop, materiaal voor de zaal en personeel. Wat veel mensen onderschatten: de uitrusting voor het programmadeel is de enige post die niet opgaat. Slingers zijn na één avond op, een Shotski staat daarna in de kast van de vereniging en komt volgend jaar februari weer tevoorschijn. Reken die dus niet op één avond af, maar op vijf.
Concreet: bij honderd gasten en het Party Bundle L van 239,50 euro is dat in het eerste jaar 2,40 euro per gast, vanaf het tweede feest nul. Over vijf feesten gerekend minder dan vijftig cent.
Van gymzaal naar berghut
Een multifunctionele zaal heeft vier problemen: te veel licht, te veel galm, te veel vloeroppervlak en muren van beton of schoon hout. Alle vier los je met dezelfde middelen op.
Licht omlaag, warmte erin. Plafondverlichting uit, in plaats daarvan warmwitte lichtslingers langs de wanden en boven de tafels. Als de zaal het toelaat: bouwlampen met kleurfolie op de achterwand. Koud tl-licht maakt elke berghut-sfeer kapot.
Het oppervlak verkleinen. Strobalen als scheidingswand, biertafels dwars in plaats van in de lengte, een afgeschermde hoek als „stube". Een halflege zaal voelt dood, ook met tweehonderd mensen erin. Een volle kleine hoek wint het van een halfgevulde zaal.
Muren bespelen. Oude ski's en skistokken gekruist aan de muur, zitvellen over de banken, afzetlint van de piste, hoogtemeterbordjes, een gondelraam als fotohoek. Het meeste daarvan ligt in de opslag van de vereniging, op zolder of staat op tweedehandssites. Daar hoeft niemand iets nieuws voor te kopen.
Voor de tafels is weinig nodig: kunstsneeuwvlies, dennenappels, waxinelichtjes. Heb je naamkaartjes nodig, dan zijn de skischoen shotglazen met binding een praktische dubbeloplossing: één skischoen shotglas per couvert, het kaartje erin, en aan het eind van de avond neemt iedereen zijn glas mee naar huis.
Wat er op het bord komt
Stevig, voor te bereiden, in grote hoeveelheden te koken. Al het andere strandt op de keuken van een dorpshuis.
De klassiekers zijn Käsespätzle, Kaiserschmarrn (gescheurde pannenkoek met poedersuiker), Gulaschsuppe, raclette en tartiflette. Wie een dubbele keuken heeft, doet er goed aan één hoofdgerecht plus een vegetarische variant te draaien — meer keuze betekent alleen meer restjes. Voor later op de avond heb je bovendien iets hartigs nodig dat zonder bestek werkt: pretzels, blokjes kaas, broodjes spek.
Reken bij een tweetrapsmodel op ongeveer zestig procent eetgasten. De rest komt later en eet hooguit nog een pretzel.
De bar en de shot-stand
De drankkaart is snel verteld: glühwein, Jagertee (hete thee met rum, een Oostenrijkse klassieker), bier van de tap, witte wijn met spa, een alcoholvrije punch. En daarnaast apres ski shotjes. Precies daar loont het om van het schenken een kleine attractie te maken. Een rij plastic bekers is dat niet. Een shot-stand wel.
De shot-stand. Een eigen kleine toog waar niet alleen geschonken wordt, maar waar ook iets te zien is. Twee dingen werken daar altijd: de ijsglijbaan, waardoor de shot in twee glazen tegelijk loopt, en de Shotski, waaraan vier mensen samen proosten.
Bij de ijsglijbaan gaat er verder precies één ding mis op een avond: de siliconenvorm heeft ongeveer acht uur in de vriezer nodig, en in een dorpshuis staat er zelden een. Vries het blok dus de dag ervoor thuis in en neem het mee in een koelbox. Het blok koelt een hele tijd door, daarna loopt de glijbaan ook zonder koeling verder. Voor een lange avond neem je een tweede mee als reserve.
Hoeveel glazen? Niet één per gast. Als er achter de toog wordt afgewassen, is ongeveer één glas in omloop per acht tot tien gasten genoeg. Bij honderd gasten zijn dat een stuk of tien glazen, bij honderdvijftig ongeveer twintig. De glazen hebben een geijkte maatstreep en kunnen gewoon in de vaatwasser — de tapverantwoordelijke weet dus precies hoeveel er per glas uitgaat en heeft niets meer in te brengen.
Het alternatief: zit het glas in de entreeprijs en houden de gasten het, dan reken je er één per persoon. Reken dan wel eerlijk: één glas uit de 4-delige set kost je ruim elf euro. Bij „kaartje plus glas" voor achttien euro draagt het zichzelf, bij vijftien leg je erop toe.
Acht onderdelen voor in de zaal
Drie programmapunten per avond zijn genoeg. Hieronder staan er acht om uit te kiezen, vier daarvan zonder gekocht materiaal. Precies dit deel ontbreekt in bijna elke handleiding: over de zaal en de muziek schrijft iedereen, over het programma niemand. Terwijl juist dat bepaalt of de mensen er om elf uur nog zijn.
1. De Shotski. Vier mensen pakken de ski samen op, één glas per persoon, en heffen op commando tegelijk; bij acht modules dus met z'n achten. Klinkt simpel, tot iemand te vroeg trekt. Voor de zaal is de SwigSki3000® minder een spel dan een programmapunt. De dj kondigt hem drie tot vier keer per avond aan. Met de ski van acht modules zijn dat acht mensen per ronde en tien rondes in ruim tien minuten, dus tachtig gasten per blok.
2. De ijsglijbaan. Twee glazen onder de tuitjes, boven ingieten, de shot loopt door het ijskanaal en komt gekoeld aan. Werkt aan de shot-stand als doorlopende attractie, zonder dat iemand hoeft te presenteren.
3. De vaste hand. Als estafette gespeeld: twee teams, aan de andere kant van de zaal een plank met glazen in hun bindingen. Iedereen loopt één keer heen, klikt een glas los, drinkt het leeg en klikt het terug, zonder dat er een druppel op de plank komt. Geteld worden niet de seconden, maar de vlekken. Met warme appelsap doet de jeugdafdeling gewoon mee.
4. De Schuhplattler-wedstrijd. Twee minuten, drie vrijwilligers, de zaal beslist met het volume. De Schuhplattler is de Beierse dans waarbij op dijen en schoenzolen wordt geslagen; meer dan muziek is er niet voor nodig, en hij werkt verrassend goed met mensen die het niet kunnen.
5. De kostuumverkiezing. Het betrouwbaarste programmapunt dat er is, mits de dresscode vooraf gecommuniceerd is. Drie categorieën in plaats van één: beste retro-outfit, beste groep, dapperste solopoging. De vier van de damesgymnastiekgroep in neonpak winnen trouwens altijd.
6. Het skisprong-verspugen. Winegums en een mat met metermarkering. Kersenpitten werken ook, maar zijn in februari lastig te krijgen. Klinkt onnozel, trekt elke keer een groep toeschouwers.
7. De muziek-blindtest. Drie seconden voorspelen, wie als eerste de titel roept, krijgt het punt. Loopt aan tafel, zonder dat iemand hoeft op te staan, en overbrugt de tijd tussen het eten en de dansvloer.
8. Het roulette. Een draaibaar glas op een Miniski wijst willekeurig iemand aan. Vier draaischijven zijn zelf te beschrijven — de vereniging zet er zijn eigen vakken op, bijvoorbeeld „nummer aanvragen", „tafelfoto", „Schuhplattler-intermezzo" of „één keer overslaan". Het wiel bepaalt wie aan de beurt is, niet wat er in het glas zit. Meer ideeën voor kleinere gezelschappen staan bij onze drankspelletjes.
Hoeveel materiaal voor hoeveel gasten
De meest gemaakte denkfout bij het organiseren van een apres ski party: per hoofd rekenen. Een Shotski is een attractie, geen tapsysteem. Hij loopt in golven, niet doorlopend. Een zaal met honderdvijftig gasten heeft er daarom geen twintig nodig, maar twee.
| Gasten | Advies | Waarom |
|---|---|---|
| tot 60 | Party Bundle M | Eén station: ijsglijbaan, Shotski, vier glazen met binding |
| 60–100 | Party Bundle L | Shotski uitgebreid naar acht modules, twaalf glazen in omloop |
| 100–150 | Party Bundle XL | Twee stations links en rechts in de zaal, twintig glazen — het enige echte antwoord op wachtrijen |
| Glas bij de entree | XL plus glazen naar gastenaantal | Alleen als het glas verkocht wordt en zichzelf terugverdient |
Wachtrijen, eerlijk gerekend: een Shotski met acht plekken bedient acht mensen per ronde, en een ronde duurt met opstellen, commando en foto ongeveer een minuut. Op de pieken — na het eten, bij de kostuumverkiezing en rond middernacht — ontstaat vijf tot tien minuten wachttijd. Geen ramp, maar twee apart opgestelde stations maken het merkbaar beter.
Liggen er in de kelder van de vereniging toch nog oude ski's: bindingen en glazen zijn ook los te krijgen. Vier gaten voorboren, vastschroeven, klaar. En een ski uit 1987 doet het op elke foto beter dan een nieuwe.
Muziek, dresscode en kostuumverkiezing
Muziek onderscheidt een après ski feest van elke andere verenigingsavond. Wat werkt, is een mengeling van Duitstalig partyrepertoire, de hutklassiekers van de afgelopen twintig jaar en actuele hits voor de late uren. Wie het publiek kent, wint het van elke playlist. En een goede dj kost minder dan wat een avond zonder dansvloer je uiteindelijk kost.
Skiën is de sport waarbij iedereen op de piste zijn eigen publiek heeft. Dat neem je mee de zaal in. Daarom trekt een kostuum hier meer dan het beste nummer. De dresscode is de goedkoopste sfeermaker die je hebt. Communiceer hem vroeg en concreet: skipak, neon, jaren tachtig, muts met pompon. Een truc die in kleine dorpen goed werkt: wie in ski-outfit komt, krijgt het eerste drankje gratis. Dat kost een paar euro en vult de zaal met mensen die zich hebben uitgedost en dus goedgehumeurd binnenkomen.
Apres ski feest organiseren: het draaiboek dat werkt
Wie een apres ski party organiseren wil, verdeelt de avond in drie blokken: eten tot half negen, programma en kostuumverkiezing tot elf, dansvloer daarna. In tijden ziet dat er zo uit:
| Tijd | Wat er gebeurt |
|---|---|
| 18:30 | Inloop voor de eetgasten, rustige muziek, bar open |
| 19:00 | Eten |
| 20:30 | Eerste programmapunt, zolang iedereen nog zit: muziek-blindtest |
| 21:00 | Open voor iedereen, dj neemt over, shot-stand open |
| 22:00 | Kostuumverkiezing, het moment met de meeste telefoons in de lucht |
| 22:30 | Eerste Shotski-oproep, daarna dansvloer |
| 00:00 | Middernachtsactie: estafette of tweede Shotski-blok |
| 01:30 | Laatste ronde, muziek langzaam terugdraaien |
Twee regels uit de praktijk: drie tot vier programmapunten op een avond, meer vermoeit de zaal. En niets beginnen voordat minstens twee derde er is.
Wat de organisator moet regelen
Het onspectaculaire deel van een après ski feest, waar het toch op vast kan lopen. Vijf dingen moet je regelen, en twee daarvan worden stelselmatig onderschat.
Schenken. Voor een openbaar feest heb je in de regel een ontheffing artikel 35 Alcoholwet nodig, verleend door de burgemeester en aan te vragen bij de gemeente. Let goed op wat die ontheffing wel en niet dekt: hij geldt alleen voor zwak-alcoholhoudende drank — bier, wijn en likeur onder vijftien procent — voor maximaal twaalf aaneengesloten dagen, en het schenken moet onder onmiddellijke leiding staan van iemand van minstens 21 jaar. Sterke drank valt er niet onder. Wil je echt schnaps schenken, dan heb je een andere grondslag nodig: een zaal die zelf een volledige alcoholvergunning voor sterke drank heeft. Anders draait de shot-stand op likeur onder vijftien procent of alcoholvrij — dat werkt prima, maar je moet het vóór de inkoop weten. En zet minstens één alcoholvrije optie op de kaart die qua prijs niet bestraft wordt; bij het opstellen van de drankkaart is dat zo meegenomen.
Muziekrechten. In Nederland zijn dat er twee, en precies daar gaat het het vaakst mis: Buma/Stemra voor de rechten van de makers en Sena voor de opname zelf. Meld het feest ruim van tevoren aan, niet in de week ervoor. Veel dorpshuizen en verhuurde zalen hebben zelf al licenties lopen — vraag dat eerst na bij de verhuurder, dat scheelt je mogelijk de hele aanvraag.
Verzekering. Er moet een aansprakelijkheidsverzekering voor de organisator zijn. Controleer of de aansprakelijkheidsverzekering van de vereniging gezellige evenementen met alcoholverstrekking meeverzekert — vaak doet zij dat niet. Is dat zo, dan sluit je voor die ene avond een aparte evenementenverzekering af. Dat navragen kost een telefoontje en een e-mail.
Leeftijdsgrens. Voor een avond met een shot-stand is dit het belangrijkste punt, en hij is strenger dan de meeste mensen denken. In Nederland geldt NIX18: geen alcohol aan iemand onder de 18, en dat geldt voor alles — ook voor bier en wijn, er is geen tussenstap voor jongere gasten. Je moet de leeftijd bovendien vaststellen. Praktisch betekent dat: legitimatie vragen aan de shot-stand, een duidelijke afspraak met het barpersoneel, en wie de jeugdafdeling laat meefeesten, draait de shot-stand alcoholvrij. De verantwoordelijkheid ligt bij degene die schenkt, niet bij degene die vraagt.
Geluid. De struikelsteen die in geen enkele checklist staat en de meeste feesten alsnog raakt. De geluidsnormen staan in de APV van je gemeente, en voor een feestavond hoort daar meestal een ontheffing bij, met een eigen eindtijd erin. Een vaste landelijke grens van 22.00 uur bestaat niet — het is per gemeente geregeld, en juist daarom moet je het navragen. Bij een gymzaal in een woonwijk regel je dat voordat de kaartjes gedrukt worden, niet erna.
En dan het feest zelf: voor een openbaar evenement wil de gemeente in de regel een evenementenvergunning op grond van de APV, soms volstaat een melding. Bij 60 tot 150 gasten in een bestaande zaal is dat zelden een zwaar traject; het punt is de termijn, want die verschilt per gemeente en loopt flink uiteen. Eén telefoontje naar de gemeente aan het begin van de planning haalt de vergunning, de ontheffing en de geluidsnormen in één keer boven tafel.
Bij de leeftijdsgrens hoort ook het programma: als de jeugdafdeling meefeest, moet elk onderdeel op deze pagina alcoholvrij werken. Dat doet het: vier van de acht komen helemaal zonder drank uit, bij de vaste hand beslist de hand en niet de inhoud, en door de ijsglijbaan loopt warme appelsap net zo goed als al het andere. En bij het roulette schrijf je de vakken toch zelf, daar hoeft geen drank op te staan.
En het deel dat er gewoon bij hoort: zet water gratis en zichtbaar neer, niet verstopt achter de bar. Neem minstens één alcoholvrij alternatief op de kaart waarmee niemand als spelbreker staat. Geef je een gratis drankje weg als prikkel voor het kostuum, doe dat dan als eerste drankje naar keuze, alcoholvrij inbegrepen. En regel vóór de avond hoe de mensen thuiskomen: bij een feest in het dorpshuis is dat een kwestie van twee zinnen op de poster.
Wil je het logo van de vereniging of het jaartal op de glazen: graveren is een service op aanvraag, vanaf ongeveer honderd stuks het normale geval, daaronder met een toeslag voor kleine aantallen. Dat loopt niet via de webshop, maar via vertrieb@apres-allstars.com. Van een drinkglas wordt zo een verzamelobject dat mensen volgend jaar weer meenemen.
Hetzelfde maar kleiner: een apres ski feestje thuis
Is het in plaats van de zaal de woonkamer, dan verandert de logica: geen kaartjes, geen ontheffing, geen dj. Wat blijft, zijn dresscode, muziek en twee tot drie programmapunten — daar staat of valt een après ski feestje thuis mee. Voor dat geval hebben we de après ski party voor thuis met programma, het themafeest met outfits en muziek en de ideeën voor de zaal, gerangschikt per budget.
Veelgestelde vragen
Wanneer kun je een apres ski feest het beste organiseren?
Tussen eind november en eind maart, het liefst in februari of maart. In december concurreer je met de kerstfeesten, in januari zit het geld na de feestdagen duidelijk minder los. Reken op acht tot twaalf weken voorbereiding, en leg de zaal veel eerder vast — goede zaterdagen zijn vaak een halfjaar van tevoren vergeven.
Wat kost de entree van een apres ski feest?
Gebruikelijk is vijf tot tien euro in de voorverkoop, met eten rond de 25 euro. Beproefd is een tweetrapsmodel: een menuprijs vanaf het begin van de avond, en vanaf ongeveer 21.00 uur open voor alle anderen tegen alleen de avondentree.
Hoe maak je van een multifunctionele zaal een berghut?
Plafondlicht uit en warme lichtslingers erin, het oppervlak verkleinen met strobalen en dwars gezette biertafels, en de muren bespelen met oude ski's, skistokken, zitvellen en afzetlint van de piste. Het meeste daarvan ligt in de opslag van de vereniging. Daar hoeft niemand iets nieuws voor te kopen.
Welk programma heeft een après ski feest nodig?
Drie programmapunten zijn genoeg, meer vermoeit. Beproefd: iets rustigs zolang iedereen nog zit, de kostuumverkiezing rond tienen en een gezamenlijk punt rond half elf. Vier van de acht onderdelen op deze pagina komen zonder gekocht materiaal uit.
Hoeveel glazen heb je nodig voor honderd gasten?
Geen honderd. Als er achter de toog wordt afgewassen, is één glas in omloop per acht tot tien gasten genoeg, bij honderd gasten dus ongeveer twaalf. Dat ligt alleen anders als het glas in de entreeprijs zit en de gasten het houden; dan reken je er één per persoon, en verandert het van kostenpost in inkomsten.
Wat moet je aanmelden voor een apres ski party in een zaal?
In de regel een ontheffing artikel 35 Alcoholwet voor het schenken, een evenementenvergunning of melding volgens de APV, de muziekrechten bij Buma/Stemra en Sena en een aansprakelijkheidsverzekering voor de organisator. Daarbij NIX18 aan de bar — en let op: sterke drank valt niet onder de ontheffing artikel 35, daarvoor moet de zaal een volledige alcoholvergunning hebben. De regels verschillen per gemeente; één telefoontje naar de eigen gemeente is sneller dan elk uitzoekwerk.
Bronnen
Juridische informatie: Alcoholwet, in het bijzonder de ontheffing van artikel 35 voor zwak-alcoholhoudende drank en de leeftijdsgrens van 18 jaar; de Algemene Plaatselijke Verordening van de gemeente voor evenementenvergunning, melding en geluidsnormen; publieksinformatie van de Rijksoverheid en NIX18. Muziekrechten: Buma/Stemra (makers) en Sena (opname). Stand augustus 2026; de regels verschillen per gemeente — bindend is de informatie van je eigen gemeente.
Prijzen, varianten en verzendgegevens: eigen webshop, apres-allstars.com, stand augustus 2026. Productdetails over materiaal en gebruik: opgave van de fabrikant, Apres Allstars GbR. Gegevens over verloop, entreeprijzen en tijdstip: analyse van openbaar aangekondigde winter- en après-ski feesten van verenigingen en brandweerkorpsen in het Duitstalige Alpengebied en Zuid-Duitsland, seizoen 2025/26.